Treinen zijn geweldig. Om half 8 stapten we in Rotterdam op de trein, speelden Scrabble en in de middag wandelden we al rond in Zuid-West Engeland. Inmiddels zijn we weer thuis en is het hoog tijd voor een nieuwe Strook met iets wat ik heb getekend, gelezen en geluisterd.
Read Strook in English on my blog
Tekenen
Alsof er een stuk glas of een zee-egel door mijn voet ging. Nadat ik uit de zee was gestrompeld zag ik helemaal niks aan mijn voet. Maar de pijn werd steeds gekker. Een strandwacht had het antwoord klaar. “That’s a Weever Fish mate!”. Mijn voet moest een half uur in bijna kokend water. Door de hitte breekt het proteïne van het gif af.
De kleine Pieterman heet hij in Nederland. En wen er maar aan. Door de opwarming van de zee nemen zijn aantallen heel snel toe. In de Noordzee worden ze 24 keer meer teruggevonden dan 30 jaar geleden.
Al lezend kreeg ik respect voor deze kleine Pieterman. Als klein visje, ingegraven in het zand, strandgangers van bijna 2 meter uitschakelen. Met schoenmaat 48 en een lage pijngrens, maar toch! Ik sloot vrede met mijn nieuwe aartsvijand en tekende hem op vakantie. Sorry, spannendere verhalen of tekenwerk heb ik na 3 weken vakantie niet te bieden.
Lezen
Er zijn wel meer opmerkelijke schepsels te vinden aan de Britse zuidkust. Eerder schreef ik over Mary Anning, die al als kind de eerste Ichtyosaurus ontdekte. Haar vondsten zoals de eerste Plesiosaurus, zijn in musea zoals Muséum national d'Histoire naturelle in Parijs nog steeds de topstukken. In mijn zoektocht naar een goede biografie kwam ik Tracy Chevaliers Opmerkelijke Schepsels tegen. Geen biografie, maar een roman.
Als uitgangspunt neemt ze Mary Annings vriendschap met Elizabeth Philpot, die net als haar fossielen verzamelde in Lyme Regis. Zij doen de ontdekkingen, maar alle erkenning gaat naar mannelijke verzamelaars die hun vondsten kopen en erover publiceren. Die frustraties over een Britse klasse-maatschappij en gebrek aan wetenschappelijke erkenning staan centraal. Chevalier maakt het zeer leesbaar en zorgt dat echte gebeurtenissen zoals haar financiële problemen, de veiling van haar vondsten en ontmoetingen met wetenschappers zoals Buckland en Cuvier een plek krijgen in het verhaal. Deze non-fictielezer vond het wel wat.
Luisteren
Hoe vaak krijg je nog kippenvel van een nummer? Ik had het meerdere malen bij het luisteren van Phoebe Bridgers haar nieuwe album. Ik leerde Bridgers kennen als de helft van de fijne band Better Oblivion Community Center, haar bijdrages op platen van The National en als onderdeel van supergroep boygenius. Solo maakte ze een van mijn all-time lievelingsnummers, Scott Street. Melancholisch en met zwarte humor.
Bij een eerste luisterbeurt van Lost Weekend viste ik Haunted er direct uit. Typisch Phoebe Bridgers.
Bij de tweede luisterbeurt besefte ik mij dat er een rode draad door het album loopt. Verbroken relaties, maar vooral een jeugd met huiselijk geweld en een ingewikkelde band met haar overleden vader.
Het album voelt als een muzikale therapiesessie. En dan, bijna aan het einde, in I Can’t Wait. Een mondharmonica, een banjo. En, is dat… Cameron Winter?
Wat een album. Ik ga er nóg maar eens goed voor zitten.
Tot volgende week.
(En mocht je de nieuwsbrief op het strand lezen, veel plezier!)
Vandaag is Phoebe Bridgers verjaardag!