29. Een ode aan natuurhistorie
Natuurhistorisch tekenen, lezen en luisteren
Weer een Strook met iets wat ik heb getekend, gelezen en geluisterd.
Tekenen
In Wij, beren (Strook #8) beschreef ik hoe ik, na jaren in pixels en code, weer op papier begon te tekenen en mij daarbij liet inspireren door 19e-eeuwse natuurhistorische illustraties. Een paar jaar geleden wilde ik dit verder ontwikkelen en volgde ik een online cursus Natural History Illustration, aangeboden door een universiteit in Australië, met geweldige docenten.1 Leve het internet.
Tijdens de cursus leerde ik dat de basis is om de anatomie en opbouw van het planten- en dierenrijk te kennen, van botten en spieren bij zoogdieren tot de structuur van bloemen en het verendek van vogels. Om goed te kunnen tekenen is niets leerzamer dan het observeren van je onderwerp op locatie, in plaats van een foto.
Levende dieren tekenen is makkelijker gezegd, dan gedaan. Bij gesture sketching probeer je de essentie van je onderwerp vast te leggen. Zeker vogels zitten niet stil, waardoor je sneller en simpeler moet tekenen. Je focust op de essentie, beweging, vorm en eigenschappen. Uitdagend voor iemand die normaal in slow-motion miniscule stipjes zet!
Als eindopdracht werkte ik, met potlood, deze toekan uit.
Lezen
Dat ik een grote liefde heb voor natuurhistorie, én voor haar hoofdrolspelers, kan de lezer van deze nieuwsbrief niet ontgaan zijn. Buffon, Junghuhn, Beebe, Siebold, Linnaeus en anderen kwamen al voorbij. In het Natuurhistorisch in Rotterdam, sieren de namen van de grootste natuurwetenschappers de Salon.
Mijn vrouw en ik trouwden er. Een mooie plek, omdat we graag in natuurhistorische musea zijn. Ik vond het extra leuk dat mijn persoonlijke helden Darwin, Wallace en von Humboldt op ons neerkeken. Nou ja, in tekstvorm dan.
Maar wie zijn al die andere natuurwetenschappers in de eregalerij? Ze zijn onderwerp van het boekje Grote Wetenschappers, dat dit weekend in de Salon werd gepresenteerd. Geschreven door Jelle Reumer en fijn geïllustreerd door Yara Ruby. Namen als Lyell, Haeckel, van Leeuwenhoek, maar vooral ook wetenschappers die ik nog niet ken. Ik kan weer even vooruit met mijn biografieën leeslijstje.
Speciale aandacht was er tijdens de boekpresentatie voor de vrouwelijke natuurwetenschappers, die bij leven vaak alle erkenning misliepen die ze verdienden. Zoals Mary Anning, die al op 11(!)-jarige leeftijd de eerste Ichtyosaurus ontdekte. Tijdens haar leven ontdekte ze plesiosauriërs, pterosauriërs en andere bijzondere vondsten aan de Jurassic Coast. Ondanks dat mocht ze als vrouw geen lid worden van de Geological Society en werden veel van haar vondsten toegeschreven aan mannen die de fossielen van haar kochten.
Gelukkig hangt ze nu wel in de eregalerij. En is er zelfs een animatiefilm over haar gemaakt.
Luisteren
In de NRC podcast Onbehaarde apen zijn regelmatig geweldige afleveringen over natuurwetenschappers te beluisteren. Zoals bioloog E.O. Wilson, primatoloog Frans de Waal en om bij vrouwen én tekenen te blijven: illustrator Maria Sibylla Merian. In de 17e eeuw reisde ze naar Suriname, waar ze niet alleen insecten, maar ook hun habitat en metamorfoses tekende. Ze wordt gezien als een van de grondleggers van de ecologie. Wat een bijzonder leven.
Eigenlijk is deze rubriek voor muziek. Deze week was Rebuilding, een instrumentale plaat die folkgitarist Jake Xerxes Fussell voor een film maakte, ook mijn soundtrack.
Tot volgende week.
Een van de weinige plekken waar een bachelor volledig gericht op Natural History Illustration gevolgd kan worden is The University of Newcastle in Australië.
Fussel Ja mooi. Die heb ik in September op End Of The Road festival gezien. Voor mij een ontdekking.